Naalden

Die harde puntige dingen, die zo je huid in gaan alsof het niets is. Ze zorgen er voor dat de vloeistof die er voor moet zorgen dat jouw eitjes gaan groeien, in je lijf terecht komt. Ze zijn nodig om er voor te zorgen dat de hormonen onder je rolletjes terecht komen en zich door je lijf gaan verspreiden. Maar wat als je Belonefobie hebt. Wat als je bang bent voor die naalden? Wat als je al zowat flauwvalt bij de gedachte? Jij kan er niks aan doen, je bent er nou eenmaal bang voor. Maar hoe doe je dat dan? Je weet dat het traject inhoudt dat je hormonen moet spuiten, maar je wil ook dólgraag een baby. Je wil niets liever, die stomme naalden wil je alleen niet.

In het begin kan je misschien nog de behandeling ondergaan door enkel tabletjes te slikken. Clomid zal dan je eitjes laten groeien, maar als je dan toch echt over moet op een ander medicijn of een andere behandeling.. dan moet je er toch echt aan geloven. Er wordt dan een heuse prikafspraak voor je ingepland. Tijdens die afspraak krijg je les in het prikken. Heel leerzaam.. als je tenminste niet duizelig wordt bij het aanzicht van een naald.

Ben jij bang voor naalden? Hoe kreeg jij dan toch steeds weer de hormonen in je lijf? Was je partner er bij om je te helpen? Zette hij de injecties? Of verzamelde je al je moed en deed je het dapper toch zelf? Of draai jij je hand er niet voor om, maar valt je man flauw bij het zien van een naald in jouw huid. Want dat kan natuurlijk ook! Ach ja, het zwakkere geslacht he, knipoog. Als je je afvraagt waarom jij als wensmama toch steeds de injecties enzo moet ondergaan (op de dappere wenspapa’s met vruchtbaarheidsbehandeling na dan he), dan moet je maar zo denken; wij kunnen het aan. Angst of niet, wensmama’s zetten door. Wensmama, zet ‘m op (lees: zet ‘m d’r in), het is ’t allemaal waard!

| Jolein en Hedwig |

 

20839969_10155235450999219_1745772367_o

Doorgaan, rust, doorgaan, rust…

We kennen natuurlijk veel wensmama’s en de wensmama’s die ik spreek hoor ik vaak twijfelen. Wat is verstandiger? Gewoon mee blijven gaan in de drukte van alledag? Of meer rust nemen? Afstand nemen van het traject? Of doorknallen? Wel of geen pauze inlassen?

Vaak zijn jullie emotioneel en lichamelijk toe aan rust en een break van alle ziekenhuisbeslommeringen. De meesten van jullie zijn er aan toe om even een paar maandjes geen cyclus te meten, te temperaturen, enzovoorts, maar willen eigenlijk heel graag even de Gonal-F aan de kant leggen. Even geen medicatie in de koelkast zien wanneer je alleen maar een glaasje melk en een plakje kaas willen pakken.

Maar doe je dit ook? Die welverdiende break nemen? De meesten niet.. Ze gaan maar door en gaan maar door. Het ene ziekenhuisbezoekje na de ander, de kast vol met ovulatietesten en de Pregnyl gewoon in de koelkast. Waarom? Omdat ze gewoon ook zó graag een lief klein wondertje in hun armen willen hebben. En daar hebben ze álles voor over! Een pauze voelt als stilstaan, niet vooruit – op naar de droom-, maar stil. En dat is nou juist wat je niet wil. Je wil niet stil staan. Je wil jouw baby’tje in je buik hebben, liever gister dan vandaag. Je wil doorgaan, controle over het hele traject. Je wil met volle kracht vooruit.

Ik snap dit heel erg goed. Maar toch…. is het goed om af en toe op adem te komen. Gun jezelf dat. Als je toch af en toe heel even een breakje neemt, dan sta je niet stil. Sterker nog, je geeft jezelf en jouw relatie weer even de ruimte en dat komt het traject alleen maar ten goede! Je krijgt al zo veel te verduren, lichamelijk en fysiek, het is allemaal zo heftig. wij vrouwen kunnen dit natuurlijk heel goed onderschatten en gewoon doorzetten. We rekken de grens uit en zeggen tegen onszelf “nog 1 maandje en dan neem ik rust”. Maar, zou het niet af en toe heerlijk zijn om even weer alleen maar jezelf te zijn, zonder kunstmatige hormonen en het hele circus?

Hoe denk jij hier over? Kan jij jezelf er af en toe even toe zetten om rust in te lassen? Gun jij jezelf een break?

| Jolein |

 

IMG_20170714_150856_359

Liefs van Sanne

Image

“Drie jaar zijn we bezig geweest om een kindje te krijgen, drie jaar. En tijdens die drie jaar was ik altijd op zoek naar positieve verhalen. Ik had de positiviteit nodig om de moed er in te houden, vooral iedere keer weer nadat ik ongesteld was geworden. In 2014 is onze droom uitgekomen en ik hoop met mijn verhaal andere mensen hoop en kracht te geven om ook de moed niet op te geven. Hopelijk brengt mijn verhaal jullie waar ik zo naar op zoek was tijdens mijn traject.

In het najaar van 2010 gingen mijn vriend en ik er volledig voor. Vol goede moed. We wilden graag een kindje. Er zat wel in ons achterhoofd dat mijn vriend op achtjarige leeftijd geopereerd was aan zijn testis, omdat zijn beide teelballen niet waren ingedaald. Er werd toen gezegd dat dat geen invloed zou hebben op zijn vruchtbaarheid, maar toch vertrouwden we het niet. Na een half jaar gezellig proberen samen namen de twijfels toe. Via de huisarts kwamen we terecht bij de uroloog. Daar kregen we na onderzoek een mokerslag te verduren.. Het zaad van mijn vriend was op alle fronten slecht van kwaliteit. Ook ik mocht door de molen en na alle onderzoeken bleek er bij mij niets gevonden te zijn. De gynaecoloog vertelde dat ICSI onze enige optie was. Heftig nieuws, dat flink binnenkwam bij ons. Maar ook waren we erg blij dat we de kans kregen. Er zijn echter ook stellen waarbij geen enkele levende zaadcel gevonden wordt.

Dus met een positief gevoel en volle moed begonnen we in het najaar van 2011 aan de eerste poging. Ik reageerde goed op de hormonen en kon ze ook goed verdragen. De opbrengst en de bevruchting waren ook goed. De punctie daarentegen.. die was pijnlijk, maar ik had het er uiteraard voor over en beet mezelf er doorheen. Eén cryo werd er terug geplaatst en we hadden er nog verschillende in de vriezer. Het gaf ons goede hoop. Alleen mocht het helaas niet baten en werd ik ongesteld.

In februari van 2012 gingen we voor de tweede cryo-terugplaatsing. Na twee weken in spanning afwachten kwam daar ineens een tweede streepje op de zwangerschapstest. Het was gelukt! Ik was zwanger en wat voelden we ons blij en gelukkig. We hebben zelfs bij 6 weken een hartje zien kloppen. Wat een opluchting. Alleen mocht ons geluk niet langer duren.. bij 8 weken kreeg ik nog een echo en zagen we geen hartactie meer. Het vruchtje was gestopt met groeien. Wat een verdriet, wat een klap, we waren er kapot van! Maar naast het grote verdriet bracht het ook hoop; we konden zwanger worden!
Via tabletten heb ik de miskraam opgewekt en verloor ik alles voorspoedig. Ik voelde me leeg..

Doordat ik het gevoel had dat we er bijna waren wilde ik geen maand verliezen. Iedere maand wachten voelde voor mij eindeloos aan. In de maanden die volgden ontdooiden de cryo’s niet goed en dus verstreek de tijd tot aan juni 2012. Onze cryo’s waren “op” dus begonnen we aan ICSI poging nummer 2. De stimulatie verliep voorspoedig, de punctie was wederom pijnlijk en de opbrengst was gemiddeld. We deden het er voor. Het gaf weer moed. Echter raakte ik niet zwanger.. De tijd tikte door tot september 2012, onze cryo’s waren wederom “op” dus gingen we voor ICSI poging nummer 3. Alleen had deze poging ook niet het gewenste resultaat. Er kwam maar geen baby’tje in mijn buik. Het zat ons niet mee. En dat is een understatement.

Na overleg met de arts hebben we extra onderzoeken laten doen. Bloedonderzoek, het onderzoeken van mijn baarmoeder.. er werd niets afwijkends gevonden. Na een second opinion in een andere kliniek besloten we het nog een vierde keer in hetzelfde ziekenhuis te proberen. Er was niet meer mogelijk dan dit en we hadden een goed gevoel bij de arts. We gingen er weer voor, maar een zware tijd brak aan. De vierde poging mislukte ook, ik was nog steeds niet zwanger.
De wens om een kindje re krijgen was zo groot en de teleurstelling zo zwaar.. Iedereen in onze omgeving gaat verder en wij stonden stil. Zo voelde het. We deden ons best om van andere dingen te genieten en het fijn te hebben samen. En dat hadden we ook hoor, maar het zware gevoel bleef. Ik moest daar mee leren omgaan en had gesprekken met een psycholoog.

Uiteindelijk besloten we om in Gent te vragen wat ze voor ons zouden kunnen betekenen. Daar bleek meer mogelijk te zijn; embryo’s tot de zesde dag in het lab houden en Prednison slikken ter bevordering van de innesteling. Na ook het financiële deel goed overwogen te hebben zijn we in juli 2013 gestart met de 5e ICSI poging in Gent. Het verliep er erg prettig. Stimulatie was weer goed en de punctie was een verademing vergeleken met mijn eerder puncties, het deed géén pijn dankzij de pijnbestrijding die ze daar gebruiken. Zelfs de bevruchting was een succes, we voelden ons goed en hadden veel hoop. Maar toch weer die teleurstelling… de test zei “niet zwanger”.

De artsen bleven optimistisch en in België krijgt iedereen zes pogingen en dus reden we in november 2013 weer regelmatig twee uur heen en twee uur terug naar Gent. We hebben we alles voor over. Weer prikken, weer echo’s, weer hoop, weer angst, weer verdriet.. ik werd wéér ongesteld. Gaat dit verhaal nog een goed einde krijgen zal je vast denken.. Lees nog maar heel even door hoor.
We waren verdrietig, gefrustreerd en toch hadden we wéér hoop. We hadden namelijk nog één cryo in de vriezer en na een goede ontdooiing werd deze teruggeplaatst in januari 2014. Twee weken moesten we weer wachten, we waren het inmiddels soort van gewend. We deden de test en hielden er rekening mee dat deze ook vast wel weer negatief zou zijn. Maar nee hoor.. de test was positief! We konden het bijna niet geloven!
Een fijne zwangerschap volgde, dat mocht ook wel na zo’n lange weg, en op 8 oktober is onze mooie dochter geboren. We hebben erg genoten van de zwangerschap en genieten nu ook heel erg van haar. Het is onbeschrijfelijk hoe gelukkig we zijn, vooral na alles wat we mee hebben gemaakt. Alle verdrietige momenten, de puncties, het is het allemaal waard geweest. Wat ik zo rot vind is dat je zo in onzekerheid moet leven tijdens het traject, wist je maar dat alles goed zou komen, dat zou het een stuk draaglijker maken.
Ik wens iedereen die in die onzekerheid leeft heel veel kracht toe en ik hoop heel erg dat mijn verhaal een lichtpuntje kan zijn in jouw donkere dagen. Zo zie je maar, het kan o zo donker zijn, maar ooit wordt het weer licht.

| Sanne| “

 

 

Succesverhaal II

Rokjes!

Image

Je kent het vast wel.. je moet weer naar de fertiliteitsarts om te kijken of er eitjes aan het groeien zijn en je krijgt dus weer een echo. Je wordt geroepen en mag het spreekkamertje in. Na een kort gesprekje stelt de arts voor “om maar even te gaan kijken”. Achter het gordijntje mag je je ontdoen van je onderkleding. Heel ongemakkelijk loop je die paar passen van het gordijntje naar de stoel in je blote billen met je misschien-nog-een-beetje-winterbenen en ook nog met je sokken aan, want om nou op blote voeten op die koude vloer te lopen.. Een heel charmant beeld dus, vooral als je tijdens die paar stappen je truitje iets verder over je billen probeert te trekken omdat je je er zo van bewust bent dat die paar stappen alles behalve charmant zijn. Niet dat hetgeen je er komt doen charmant is.. maar toch.. Komt dit moment en dit gevoel je bekend voor?

Nou wensmama’s, het kan ook anders! De temperaturen zijn al weer een tijdje zomers hoog, het is juni! De zon schijn! Dus.. tijd voor rokjes en jurkjes! Laat je inmiddels-misschien-wel-iets-meer-gebruinde-benen weer zien, trek leuke slippertjes of sneakertjes aan en draag er een leuk rokje op wanneer je weer voor een eitjesecho of iets dergelijks naar de gynaecoloog of fertiliteitsarts mag. Het geeft je vast een lentegevoel en dat maakt je weer vrolijk en ontspannen en dat is natuurlijk precies het gevoel dat je wilt hebben voordat het echoapparaat weer tevoorschijn wordt gehaald en het hele circus weer van voor af aan gaat beginnen.

Die ongemakkelijke passen van het gordijntje naar de stoel worden dan ook dan een stuk gemakkelijker. Geen getrek meer aan je shirtje omdat je je zo bloot voelt, nee zelfverzekerde stappen met je rokje of jurkje over je billen. Voelt wel zo fijn. Daarná mag je op de stoel, heeft het rokje dat je omhoog schuift geen functie meer en begint de echte ongemakkelijkheid, maar daar hebben we het nu maar niet over ;-)

| Jolein en Hedwig |

 

 

Rokjes

Week van de vruchtbaarheid

Vruchtbaarheid. Afgelopen week werd er stilgestaan bij het feit dat vruchtbaarheid niet vanzelfsprekend is. Het is heel mooi dat er meer aandacht voor wordt gevraagd en wij zijn er natuurlijk helemaal voor, want de taboe doorbreken is ook wat wij graag willen. Maar laten we niet alleen deze week stil staan bij de niet zo vanzelfsprekendheid van vruchtbaarheid, maar ook alle andere weken. Tuurlijk je hoeft niet elke dag of elke week verplicht te denken aan dit onderwerp.. maar kleine gebaren -of meer bewustwording- kunnen al verschil maken.

Bijvoorbeeld niet meer zomaar aan iemand vragen “of het niet al eens tijd wordt voor een baby”. Nooit het woord “nemen” in de mond nemen wanneer je vertelt een kindje te willen krijgen. Nooit meer er zomaar van uit gaan dat men überhaupt een kindje wil. Of een tweede wil. Of er vanuit gaan dat “het snel raak was”. Nooit zomaar er vanuit gaan dat wanneer iemand alleen is, dat diegene dan ook geen kindjes wenst.
Wat kunnen we wel doen met z’n allen? Voorzichtiger zijn. Altijd in je achterhoofd houden dat mooie dromen niet zomaar uitkomen. Dat niet iedereen met een figuurlijke poep en scheet zwanger is. Aan de mensen met een kinderwens laten weten dat je aan ze denkt. Gewoon door een lief berichtje, een arm om de schouder of een korte meelevende blik. Veel woorden zijn er niet nodig, enkel je aanwezigheid. Het feit dat je klaar staat om diegene op te vangen. Laat blijken dat je meevoelt. Kan heel kort en simpel zijn, maar het kan voor diegene heel veel doen. Een klein gebaar met een groot effect.

Zorg er deze week voor dat degene met een nog onvervulde kinderwens dat grote effect voelt. Dat ze zich begrepen, gehoord en gesteund voelen. En doe dit dan niet alleen tijdens de week van de vruchtbaarheid, maar gewoon wanneer je aan diegene denkt. Ze vinden het fijn, geloof ons maar.

 
| Jolein en Hedwig |

 

img_20161106_132138

Summer is Magic

De zomer. Vinden jullie het ook zo heerlijk? Deuren en ramen lekker open, veel buiten zijn, een lekker kleurtje op je huid, festivalletje hier, festivalletje daar. Hoe staat het met jouw plannen voor de zomer?

Hoe fijn is het om in de zomer af en toe lekker de afleiding te vinden die je soms gewoon nodig hebt. Kunnen wij ons, zoals je weet, goed voorstellen! Wij weten allebei natuurlijk nog erg goed hoe het is om van maand naar maand te gaan, van cyclus naar cyclus. En we weten ook hoe fijn het is om die cycli dan even te doorbreken door bijvoorbeeld naar een zomerfeest te gaan waar je de hele winter naar uit hebt gekeken. Even niet alleen maar de dagen wegstrepen tot aan je NOD, maar ook de dagen wegstrepen tot aan de dag dat je bijvoorbeeld lekker met je lief op vakantie gaat en je vooral bezig bent met de vraag of je wel genoeg bikini’s hebt ingepakt, in plaats van of er wel een goed eitje groeit.

Nou wensmama’s, wij zijn ook al lekker op dreef hoor. We hebben de zomer al ingeluid, de zonnebrandcrème staat weer voor het grijpen en de collectie bikini’s en zomerhoeden is weer aangevuld. Ook zijn de eerste danspasjes op een zomerfestival gezet.

Heb jij ook leuke dingen voor de boeg? Kan jij je afleiding er in vinden? Bedenk jezelf in ieder geval: The Summer is Magic! Geniet er lekker van en wie weet.. je weet maar nooit.. brengt de zomer nog meer met zich mee dan alleen maar zonnestralen, danspasjes, cocktails op terrasjes en de heerlijke geur van zonnebrandcrème. Zomerwondertjes. Wij blijven duimen!

| Jolein en Hedwig |

 

summer is magic

HieperdePip!

Image

Ik voelde altijd al waarvoor ik het deed, wat mijn droom was. Een baby, een kindje, een zoon of dochter. Mijn gevoel zei dat ik ooit mama zou gaan worden, vroeg of laat. Toen ik mijn Mr. Perfect vond werd dat gevoel alleen maar sterker. Ik wilde niet alleen maar mama worden, maar wilde vooral samen met hem een kindje op de wereld zetten. Mijn Mr. Perfect maakte mijn wereld perfect. En het geluk kon niet meer op toen we er voor kozen om onze liefde in de vorm van een gezinnetje te gieten.

Op 3 september testte ik positief en mijn zwangerschap ging van fijn en makkelijk, naar niet altijd even fijn en makkelijk. Harde buiken, slapeloosheid en ook mijn rug was niet altijd even blij. Maar ik vond het heerlijk om in verwachting te zijn en haar te mogen dragen, alleen kon ik niet wachten tot ze zou komen *knipoog*.

Vrijdag 29 april was het dan zo ver. Voor de uitgerekende datum, maar voor ons precies op het goede moment. De voorweeën gingen overduidelijk over in weeën en binnen no-time, na 3,5 uur, kwam onze dochter gezond en wel ter wereld. Pip! Met recht onze kleine meid, want bij geboorte was ze maar 47 centimeter en 2780 gram. Ze is prachtig. Ik zie veel van Rob in Pip. Rob ziet veel van mij in Pip. Ze heeft mijn mond, de bizar platte oren van Mr. Perfect, een prachtig rond bolletje en het zachtste huidje dat ik ooit heb gevoeld. Wat zijn we trots!

Ik heb altijd gevoeld waarvoor ik het deed, wat mijn droom was, ik ben deze nooit uit het oog verloren. Doen jullie dat ook niet, lieve wensmama’s? Never give up hope, houd de droom vast, want vroeg of laat komt het allemaal goed. Hoe dan ook.

Heel veel liefs voor jullie allemaal!

| Jolein |

Photo credits: Julie Ann Photography

Hieperdepip

Piemelparade

Image

Het maken van baby’s, dat gaat niet altijd vanzelf. Hier zijn wij ons natuurlijk altijd van bewust door het mailen met vrouwen in ons netwerk, door er over te bloggen en uiteraard door onze eigen ervaringen.. het is iets waar wij en waar jullie veel mee bezig zijn. Onvruchtbaarheid. De Medische Molen. Noem maar op.. Maar er is natuurlijk ook nog zoiets als vruchtbaarheid. Stellen waarbij de kinderwens snel of redelijk snel in vervulling gaat. Zwangerschappen die ontstaan zonder IUI, IVF of ICSI. Jaloersmakend voor wensmama’s. Een gezonde soort jaloezie weliswaar, want wat een geluk hebben die stellen. En dit geluk mag best gevierd worden! Toch? Realiseren ze zich misschien ook nog net dat beetje meer hoeveel geluk ze eigenlijk hebben *knipoog*.

De Japanners doen het gewoon, zij vieren de vruchtbaarheid! Hoe leuk! Dit heet het Kanamari Matsuri-festival en vindt plaats in een voorstad van Tokyo. De straten zijn gevuld met grote nep-penissen. Penislolly’s en mensen met penisneuzen. Een soort van carnaval met de penis als thema. Eigenlijk is het een heuse processie, maar wel de leukste die we tot nu toe hebben gezien -op foto’s op internet en via LINDA die er ook al aandacht aan besteed heeft.

Wij zien het al helemaal voor ons. De straten van Nederland gevuld met mensen die “lang leve de penis” roepen, verkleed als piemels, broodjes in penisvorm (worstenbroodjes!) etend. Kan je het je voorstellen? Dan gaan wij twee verkleed als eendenbek of als injecties die de vruchtbaarheid op weg helpen! Want ook dat mag gevierd worden. Lang leve de vruchtbaarheid! Lang leve Moedertje Natuur! En lang leve de Medische Molen die een handje *knipoog* helpt!

| Jolein en Hedwig |

13054929_10153809069709219_1678987380_o

 

Leuke grapjes?

Image

Het is inmiddels al weer vijf dagen na 1 april en nog steeds hoor en lees je er van alles over. Zo schreef LINDA.nl een artikel over Gwen Stefani, die voor de gein op 1 april een echografie van een willekeurige baby op Instagram heeft gezet om korte metten te maken met de geruchten dat ze zwanger zou zijn. Ze schreef er “It’s a girl!” bij. Er wordt flink op gereageerd door vrouwen die de grap ongepast vinden, want zo vinden zij, mag Gwen wel wat meer rekening houden met wensmama’s en wenspapa’s. Zij vinden het niet iets om grappen over te maken. Weer een andere dame noemt de vrouwen die vruchtbaarheidsproblemen hebben en reageren op dit soort berichten een overgevoelige groep mensen.

Vandaag heb ik het er met Jolein over. Zijn wij dan zo’n overgevoelige groep? Zijn wij een stelletje aanstellers die een 1 april grap niet kunnen waarderen? Nee hoor, helemaal niet. Jolein en ik zijn het weer heel snel met elkaar eens. Dit zijn geen leuke geintjes! Doe lekker zout in iemands koffie in plaats van suiker, plak een briefje op iemands auto met de tekst “sorry van de schade aan uw auto”, of vertel aan iedereen dat je een zelf rijdende fiets hebt gekocht en roep lekker “1 april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil!”, maar maak geen geintjes over zwanger zijn terwijl er zó veel vrouwen niets liever willen dan zwanger worden en er zelfs niet echt grappige behandelingen voor ondergaan.

Ik ben zelf ook wel eens een grap over een nep-zwangerschap tegen gekomen van een Facebook vriendin in de periode dat ik zelf midden in mijn IVF circus zat. Deed het zeer? Ja, best wel. Maar ik realiseerde me ook dat diegene zich niet bewust was van de kruisjes in andere huisjes. Even had ik zin om een reactie te plaatsen, en dan te zeggen dat het geen leuk grapje was.. of enkel “auw”, maar toch scrolde ik snel door.

We weten allemaal dat er nog steeds veel mensen zijn die zich niet bewust zijn van de vruchtbaarheidsproblemen bij veel stellen en al helemaal niet van de gevoelens die bepaalde opmerkingen of “grappen” losmaken. En deze grote groep mensen zit natuurlijk ook lekker op Social Media. Ongevraagd komen we foto’s of berichten tegen die confronterend zijn. Maar is dit niet gewoon het risico van door je Social Media heen scrollen? Zien we niet vaker dingen voorbij komen die we toch liever niet hadden gezien of gelezen? Hoort het er niet een beetje bij? Ja dat denk ik wel. Wat kunnen we er aan doen? Er voor zorgen dat het probleem meer bekendheid krijgt en de taboe verdwijnt. Dan denkt bijvoorbeeld een Gwen Stefani, of iemand anders die lollig probeert te zijn, de volgende keer net ietsjes beter na.

Hoe ga jij met Social Media om nu je wensmama bent? Zie jij wel eens dingen die confronterend zijn? En wat vind jij van bijvoorbeeld zo’n 1 april grap?

| Hedwig |

IMG_20160406_174122

Mijlpalen

Terug van onze droomreis in Thailand kwamen we meteen weer met beide benen op de grond. Met beide benen op de grond in een lege woonkamer eigenlijk. In ons huis waar net gestuct was. Een grote zooi en geen inhoud. Het echte leven moest weer beginnen en dat hebben we geweten. Wie mij een beetje kent weer dat ik niet van rommel en viezigheid hou en ik zelfs wel een beetje aan de pietluttige kant ben wat schoonmaken betreft. Dus hup, de koffers waren nog maar net uitgepakt en we konden meteen aan de poets. Alles moest weer schoon en de meubels weer op de plek. Op zich een goede afleiding, want een dag later stond de twintigwekenecho op de agenda. Ook al voelde alles goed, de zenuwen gierden door mijn lijf.

We weten allemaal wel dat zo’n twintigwekenecho een spannend moment is. Een mijlpaal, een zenuwslopende mijlpaal. Het is een soort van medische keuring en dat maakt het niet bepaald een pretecho. Helaas heb ik een aantal keer meegemaakt dat zwangerschappen van dierbaren vroegtijdig afgebroken moesten worden, omdat er tijdens de twintigwekenecho bleek dat er te veel mis was. Je kan je voorstellen dat dit steeds weer door mijn hoofd spookte. Ik nam niks meer als vanzelfsprekend. Na een dag vol afleiding (lees: poetsen, boodschappen doen, kortom ons huis weer leefbaar maken) ging ik een lange nacht tegemoet, alle scenario’s passeerden de revue, en ik ben al niet de beste slaper..  Mijn Mr. Perfect was gelukkig de rust zelve en sprak me moed in. Godzijdank was de afspraak lekker vroeg op de dag.

Ik zie mezelf nog zo liggen. Met mijn toen nog bescheiden babybuikje en hartslag van tweehonderdtwintig. Het echoapparaat werd op mijn buik gezet en stap voor stap werd alles nagelopen. Iedere keer weer een goedkeurend knikje of de woorden ‘helemaal perfect’ die als muziek in mijn oren klonken. Langzaam aan daalde mijn hartslag weer naar normaal en kon ik weer een beetje ademhalen. Het was logisch dat de zenuwen er waren, maar gelukkig waren ze voor niks. Ons baby’tje is voor zo ver ze kunnen zien gezond. Alles zit er op en er aan, zelfs een mooi knap koppie, wat willen we ons nog meer wensen.. ik voel me gelukkig en opgelucht.

Toen we eenmaal wisten dat de baby gezond was en alles er dus op en er aan zat, werd er gevraagd of we wilden weten of er ook nog een piemeltje bij aan zat. Wilden wij weten of het een meisje of jongetje is? Nou dat wilden we zeker wel! Ik verkondigde luid en duidelijk dat ik het allang wist. Dat ik er van overtuigd was dat er een jongetje in mijn buik zit. De papa in spe dacht dat helemaal niet, en had nog gelijk ook! Er zit helemaal geen jongetje in mijn buik, nee.. een lief klein meisje! We krijgen een dochter en zijn nu al megatrots op onze druktemaker.

De weken vliegen voorbij, ik heb nog maar zes weken te gaan en ik kan nog steeds zeggen dat ik op de roze wolk zit, ondanks dat ik honderd stappen terug moest doen. Tot week vierentwintig ging het namelijk heel goed allemaal, daarna begonnen de harde buiken en kreeg ik last van mijn rug. Geen pretje kan ik je vertellen. De pijn werd zo erg dat ik drie keer kort in het ziekenhuis heb gelegen, ik heb de gemoederen in mijn omgeving flink bezig gehouden. Het werd tijd dat ik het rustiger aan deed en aangezien ik wil dat dit wondertje nog lekker een tijdje blijft zitten, doe ik dat met volle overtuiging. Hoewel sommigen om me heen me heus wel eens op de vingers moesten tikken wanneer ik toch net ietsjes de grens over ging. Want veel rust nemen is makkelijker gezegd dan gedaan en ik moest er echt even de balans in vinden. Ik ben gewend aan vaak sporten, les geven, ik heb een druk sociaal leven en als je dan naar letterlijk helemaal niks gaat.. dan komen de muren soms op je af en moet je even ontdekken wat je nog wel en niet meer kan. Je hoort me niet klagen hoor, ik ben niet zo’n klager, maar soms kwam ik mezelf wel even tegen.

Het is een uitdaging voor me, maar ik vind steeds meer mijn weg in het niksen. Het is voor een heel goed doel natuurlijk! Ik voel me al een echt moedertje wanneer ik op de bank een vestje zit te breien, wel een lichtelijk gefrustreerd moedertje, want het is mijn eerste breiwerk en gezien het steeds mis gaat heb ik nog wel eens zin om het vestje met breinaald en al het raam uit te gooien. Ik verslind boeken en tijdschriften en zal dat nog zes weken blijven doen. Al waren het nog eens twintig weken, ik blijf met liefde met mijn luie bibs op de bank liggen. Wat zijn nou zes weken op een heel mensenleven? Ja toch?

| Jolein |